Is dit
het einde?

Het boek 'Is dit het einde?' vertaalt de strijd van een jongere met een angststoornis en een depressie alswel de beleving van de ouders. Een moeilijke tijd waarin hoop soms ver te zoeken is. Klik hier voor een leesfragment

Kopen

Waarom...?

Het boek Is dit het einde? is geschreven omdat het voor de buitenwereld lastig te begrijpen is wat er in iemand omgaat die angstig en/of depressief is. Het komt vaak voor dat ze mee proberen te komen en niets willen laten merken, maar van binnen hun eigen strijd voeren.

Met dit boek hoop ik wat meer inzicht te geven hoe het leven kan zijn, wat er dan in iemand omgaat. Ook de beleving van ouders komt nadrukkelijk aan bod. Waardoor het ook een boek is waarin ouders en cliënten zelf erkenning, herkenning en hoop kunnen vinden.

Lees meer

De auteur...

Het boek Is dit het einde? is geschreven door Christel van Essen, afgestudeerd Maatschappelijk Werk & Dienstverlening met aantekening GGZ-agoog en certificaat Ervaringsdeskundigheid. Zelf heeft ze jaren last gehad van angst en depressie en hoopt in haar toekomstige werk ook haar eigen ervaringen in te kunnen zetten om anderen te helpen.

Lees meer

Artikel geschreven voor PsyBlog, over de zware periode uit mijn leven waar ook het boek over gaat! Hieronder een voorproefje.

Op de middelbare school begon ik het steeds lastiger te vinden om naar school te gaan. Ik was bang voor wat anderen van mij vonden, bang om raar gevonden te worden of iets stoms te zeggen. Tijdens de lessen hoopte ik altijd vurig dat de docent mij niets zou vragen. Bang om een verkeerd antwoord te geven, of het antwoord niet te weten. Dat zou voor mijn gevoel een afgang zijn voor de hele klas. Deze angsten begonnen steeds meer mijn leven te beheersen, waardoor ik moeite had om aansluiting te vinden in de klas en steeds meer opzag tegen allerlei sociale situaties, zoals feestjes, telefoneren, presentaties, winkelen enz. Doodsbang voor de oordelen van andere mensen. Het werd zo erg dat ik uiteindelijk nergens meer heen durfde en alleen nog maar op mijn kamer verbleef met de gordijnen dicht. Alle sociale situaties wilde ik het liefst vermijden.

Het artikel is verder te lezen op deze link

Hieronder een voorproefje van een column geschreven voor GGZ Totaal.

Alleen zijn kan soms zo fijn zijn. Geen blikken die je beoordelen, geen blikken waarvan je je afvraagt wat ze nu van je denken. Niets wat je doet kan stom of raar zijn, want er is niemand bij. Zo fijn. Toen ik vijftien was wilde ik het liefst alleen zijn, doodsbang voor wat anderen van mij vonden. Bang om voor paal te staan, bang voor alles waar ook maar iets sociaals bij kwam kijken. Wanhopig hoopte ik elk lesuur op school weer dat de leraar mij maar niets zou vragen, stel je voor dat je dan het antwoord niet weet of iets stoms zegt, dat staat pas raar, en dat voor een hele klas! 

Deze is verder te lezen op deze link

"Terwijl ik geen echte boekenwurm ben , heb ik dit boek wel in twee dagen uitgelezen. Ik was zo in het verhaal getrokken. Ik vind het ook een zeer interessant boek die een kijkje bied in de wereld van Angststoornissen depressie en psychiatrie. Ook vind ik het goed dat het verhaal van twee kanten is beschreven. Vanuit de hoofdpersoon Elise , maar ook hoe de ouders van Elise het ervaren. Want dat geeft uiteindelijk ook een stuk herkenning voor ouders van kinderen die met een angststoornis of depressie leven.

Ik denk dat jongeren met een angst of depressie stoornis ontzettend veel aan dit boek hebben. Dat ze herkenning zien in het verhaal.  Ook vind het ik het belangrijk dat mensen meer te weten komen over angststoornissen depressies en psychiatrie, op dit moment rust er nog een vrij groot taboe op zeker op de psychiatrie.