Is dit
het einde?

Het boek 'Is dit het einde?' vertaalt de strijd van een jongere met een angststoornis en een depressie alswel de beleving van de ouders. Een moeilijke tijd waarin hoop soms ver te zoeken is. Klik hier voor een leesfragment

Kopen

Verlies

Rouwen, een reactie dat ontstaat na een verlies. Een verlies van iets of iemand dat veel betekende. In het leven kunnen we alles verliezen, verliezen op de gebieden van lichaam, psyche, relaties, school en werk, ouderschap, een thuis hebben enz. Op den duur verliest iedereen wel iets in het leven dat maakt dat hoop soms ver te zoeken is en een leegte zich van ons meester maakt. Verliezen waar elk individu anders mee omgaat, verliezen die levens ontregelen, waar vragen los komen als: ‘waarom?’

Verliezen als psychiatrisch patiënt

Hanneke Muthert (2007) schrijft dat bij verliezen te denken valt aan het verliezen van delen van de identiteit, zoals karakter, sociale kringen, werk en hobby’s. Hierdoor verandert ook de manier waarop iemand naar zichzelf kijkt en zichzelf als mens ervaart en waardeert. Psychiatrische patiënten moeten leren leven met de blijvende kwetsbaarheid die veel aandoeningen met zich meebrengen. Verwerking betekent vaak een lange zoektocht naar een manier om met de ziekte en de consequenties daarvan verder te leven: dit is een zoektocht naar zin en betekenis, waarbij iemand weer een idee krijgt van wie hij is en hoe hij (opnieuw) een plek kan innemen in de wereld, die ook veranderd is.

Soms denk je misschien ‘is dit het nou?’ Als dit het leven is dan hoeft het voor mij niet meer. Alles lijkt één warrige put van ellende. Er lijkt niets te zijn wat nog de moeite waard is. Constant loop je tegen jezelf aan en niemand lijkt je te begrijpen. Er is gewoon geen andere uitweg meer.

Ik dacht dat ook. Voor mij hoefde het allemaal niet meer. Het zou eeuwig zo blijven. Mijn hele leven zou één grote ellende zijn. Depressief en angstig zijn, dat voelde voor mij als het einde van mijn leven. Ik hoorde niet thuis op deze wereld. Ik was gek! Zo voelde ik me ook, alsof iedereen het kon zien. Op school, mijn familie nergens voelde ik me begrepen.

Depressie het blijft een lastig verhaal. Zo las ik dit artikel over het masker bij een depressie. Er zijn, zoals dat artikel ook zegt, mensen die depressief zijn maar niet zo overkomen op de buitenwereld. Zij lachen alles weg en ontkennen hun problemen.

Nu moet ik zeggen ik vind dat ook helemaal niet zo gek! Waarom zou je je kwetsbaar opstellen naar anderen en laten zien dat je je gewoon weg klote voelt? Als je eigenlijk van te voren al weet dat mensen je toch niet begrijpen en het wegdoen als "doe nou maar gewoon" en "iedereen heeft weleens een slechte dag, stel je niet zo aan."