Is dit
het einde?

Het boek 'Is dit het einde?' vertaalt de strijd van een jongere met een angststoornis en een depressie alswel de beleving van de ouders. Een moeilijke tijd waarin hoop soms ver te zoeken is. Klik hier voor een leesfragment

Kopen

Depressie het blijft een lastig verhaal. Zo las ik dit artikel over het masker bij een depressie. Er zijn, zoals dat artikel ook zegt, mensen die depressief zijn maar niet zo overkomen op de buitenwereld. Zij lachen alles weg en ontkennen hun problemen.

Nu moet ik zeggen ik vind dat ook helemaal niet zo gek! Waarom zou je je kwetsbaar opstellen naar anderen en laten zien dat je je gewoon weg klote voelt? Als je eigenlijk van te voren al weet dat mensen je toch niet begrijpen en het wegdoen als "doe nou maar gewoon" en "iedereen heeft weleens een slechte dag, stel je niet zo aan."

Ik deed dat zelf ook, ik verstopte het. Ik wou niet dat anderen zagen dat het niet goed ging. Ik zette op school een masker op. Ik lachte om alles maar zodra ik alleen was, dan was er alleen nog maar ellende en stond ik er ook helemaal alleen voor. Ik ontkende daarbij ook heel lang dat ik problemen had, waardoor ik er pas vrij laat hulp bij kreeg.

Onder de jongeren werd er altijd gesproken over "het gekkenhuis", een GGZ instelling in de stad. Shit man! Niemand mocht weten dat ik naar "het gekkenhuis" moest. Dan zou ik de grote gek van school worden! Ik deed er alles aan om die kant van mij te verbergen.

Nu was alleen de waarheid in mijn situatie wel zo, dat zodra ik het kenbaar maakte in mijn omgeving dat ik me niet goed voelde, dat hier dan ook inderdaad lacherig over gedaan werd. Zowel onder mijn "vrienden" als onder andere schoolgenoten. Iets waar ik wel bang voor was dat zou gebeuren. Ik werd gewoon achter mijn rug om belachelijk gemaakt. Des te meer reden om niets te laten zien! Vrolijk rond te blijven lopen en te doen alsof er niets aan de hand is. Terwijl er van binnen van alles kapot aan het gaan was.

Ik weet inmiddels wel dat het verstoppen geen zin heeft. Hierdoor kun je immers geen goede hulp krijgen. Men herkent het niet als je je verstopt achter je glimlach. Ik vind het zo vervelend dat er zo'n taboe ligt op het hebben van een depressie of andere psychische aandoeningen. Dat hierdoor vele jongeren geen hulp zoeken en het verstoppen omdat ze bang zijn voor de gevolgen als ze hier wel voor uitkomen. Met name onder jongeren heerst er weinig begrip en respect voor mensen met psychische aandoeningen, is mijn ervaring.

Ik hoop dan ook dat mijn boek zal bijdragen om de taboes te verminderen. Dat ook onder jongeren meer begrip komt voor hun leeftijdsgenoten die hier last van hebben. Het is niet zomaar iets dat over gaat, het is niet iets om over te lachen, het is een serieus iets waar iemand dagelijks onder lijd. Daarnaast kan iedereen het krijgen, wat zou jij ervan vinden als mensen je belachelijk maken terwijl je ziek bent? Dan wil jij toch ook gewoon met respect behandeld worden?